پایدارسازی گود

پایدارسازی گود یکی از عملیات بسیار مهم در تمامی ساخت و سازها است. اگر به این مسئله توجه کافی نشود، قطعا مشکلات بسیاری به وجود خواهد آمد. به دلیل اهمیت این موضوع ما در ادامه قصد داریم انواع روش‌های پایداری سازی گود را بررسی کنیم. اینکه هر روش برای چه پروژه‌ای مناسب است و در چه زمانی باید به کار گرفته شود نیز بررسی خواهد شد.

 

 

انواع تکنیک‌های مورد استفاده برای پایدارسازی گود

همانطور که در قسمت‌های فوق اشاره کردیم، از روش‌های بسیاری برای پایدارسازی گود استفاده می‌شود. ما در ادامه به برخی از مهم‌ترین آن‌ها اشاره خواهیم کرد.

  • روش Soil Nailing

در این روش دیواره‌های گودال، میخکوبی شده و سپس با بتن پر می‌شود. برای وصل شدن بتن به سوراخ از دوغاب، شاتکریت و یا مواد دیگر استفاده خواهد شد.

لازم است بدانید همین شیوه خود به انواع مختلفی از جمله Driven، Self drilling، Jet Grouted و Launched تقسیم بندی می‌شود.

کاربردهای روش Soil Nailing

  1. تثبیت دیوار حائل موجود
  2. حفاری سازه‌های نگهدارنده در مناطق شهری برای ساختمان‌های بلند مرتبه و تاسیسات زیرزمینی
  3. تثبیت خاکریزهای بزرگراه و جاده‌ها و شیب‌های بریده شده
  4. درگاه‌های تونلی در دامنه‌های ناپایدار و شیب دار
  5. مقاوم سازی تکیه گاه‌های پل
  6. حفاری‌های موقت

نکاتی که باید در هنگام استفاده از روش Soil Nailing در نظر داشته باشید!

عمق میخ‌های قرار داده شده باید حداقل در ۴ الی ۵ متری گود نفوذ کند.

فاصله میخ‌ها در جهت افقی یا عمودی به مقاومت خاک بستگی دارد.

میخ کشی خاک باید بلافاصله پس از خاکبرداری آغاز شود. هرگونه تأخیر ممکن است منجر به ریزش شیب گردد.

مزایای استفاده از روش Soil Nailing

  1. سریع است.
  2. اقتصادی است.
  3. در ترافیک اختلال کمتری ایجاد می‌کند، اگر برای بزرگراه استفاده شده باشد.
  4. برای مناطق دورافتاده سودمند است؛ زیرا به تجهیزات خاصی نیاز ندارد.
  5. دیواره‌های میخکوبی شده می‌توانند انعطاف پذیری بالایی داشته باشند.

معایب استفاده از روش Soil Nailing

  1. برای پروژه‌هایی که نیاز به اندازه‌گیری‌های دقیق دارد، مناسب نیست.
  2. ممکن است محدودیت‌هایی را در محل و شیب خاک ایجاد کنند.
  3. برای مناطقی که احتمال ورود آب‌های زیرزمینی وجود دارد، مناسب نیست.
  4. ساخت آن نیاز به پیمانکاران متخصص و مجرب دارد.
  • جداره‌های مهاربندی شده توسط دوخت به پشت یا tieback

tieback یک عنصر ساختاری است که برای انتقال بار کششی اعمال شده به داخل زمین یا خاک، نصب می‌شود. در این روش، به طور معمول از یک سیم یا میله افقی، یا یک لنگر مارپیچی، به همراه سایر سیستم‌های نگهدارنده  استفاده می‌شود.

مراحل اجرای این روش نیز شامل حفرگودال، حفر چاهک‌های افقی و مایل، قراردادن کابل، تزریق بتن، کشیدن کابل در سطح جداره گود، دوباره تزریق بتن و در نهایت آزاد کردن کابل‌ها خواهد شد.

  • روش مهاربندی توسط المان‌های افقی و مایل

از این روش در محیط‌های شهری و گودهایی که عرض کم دارند، استفاده می‌شود.  توجه داشته باشید که با استفاده از این روش فضای بسیاری اشغال شده و همچنین امکان استفاده از ماشین آلات و تجهیزات وجود نخواهد داشت.

همچنین ریسک برخورد با سایر المان‌ها در محیط نسبت به سایر روش‌ها بیشتر است.

  • مهاربندی توسط المان‌های کششی

در برخی پروژه‌ها برای حفظ ثبات دیواره‌های گود، از المان‌های کششی استفاده می‌شود. این المان‌ها ستون‌هایی هستند که به صورت عمودی داخل زمین گذاشته شده و معمولا از جنس آهن یا فولاد انتخاب می‌شوند.

فاصله هر یک از ستون‌ها معمولاً بین ۶ تا ۱۰ فوت است؛  گاهی اوقات حتی می‌تواند به فاصله ۱۲ فوت نیز برسد. از این متد بیشتر برای جلوگیری از حرکت افقی خاک و همچنین حفظ ساختارهای پشت گود استفاده خواهد شد.

مزایای استفاده از المان‌های کششی

  1. ساخت سریع
  2. هزینه کمتر در مقایسه با سایر موارد
  3. انعطاف پذیری مصالح ساختمانی
  4. تطبیق پذیری
  • مهاربندی توسط سپرکوبی

مهاربندی توسط سپرکوبی امکان انجام حفاری‌های عمیق را فراهم می‌کند. از آنجایی که روشی مطمئن است، می‌توانید از آن برای حفاظت از ساختمان‌ها، تاسیسات ، شبکه های ارتباطی و غیره نیز استفاده نمایید.

اگر بخواهیم به صورت خلاصه نحوه کارکرد آن را توضیح دهیم، می توانیم بگوییم که صفحه‌هایی فلزی با اندازه‌های بزرگ داخل و اطراف گود قرار داده شده و به یک دیگر چفت می‌شوند.

در نهایت نیز پس از پایان، می توانید این صفحه‌ها را خارج کرده و برای پروژه‌های بعدی مورد استفاده قرار دهید.

البته از آنجایی که برای قراردادن آن‌ها لرزش و سروصدای زیادی ایجاد می‌شود، عموماً برای مناطق داخل شهر مناسب نخواهد بود.

  • مهاربندی توسط شمع‌های درجا

شمع‌های درجا نام روش دیگری است که برای افزایش پایداری گود می‌توان از آن استفاده کرد. در این روش دیواری از شمع‌ها وظیفه حفاظت از پایداری گود را بر عهده می‌گیرند.

عموماً سه نوع از دیوارهای شمع وجود دارد که شامل، دیوار شمع پیوسته، دیوار شمع ثابت سخت و نرم و دیوار شمع ثابت سخت می‌شود.

شمع پیوسته

وقتی ردیف‌های شمع‌ها به هم نزدیک باشند، یعنی از شمع پیوسته استفاده شده است. این امر هنگام ساخت و سازهای زیرزمینی، ساخت زیرگذر یا تونل، معمول است. اگر شمع ها به گونه به هم چسبیده ساخته شده باشند ، به آنها شمع های مجاور گفته می شود.

شمع ثابت سخت و نرم

این روش برای زمانی است که هیچ شکافی بین شمع ها وجود نداشته باشد. این روش یک راه حل مقرون به صرفه و سریع برای مواقعی است که به یک سیستم جلوگیری کننده از ورود آب نیاز است. در مرحله اول، شمع‌های اولیه با استفاده از مخلوط بتن “نرم” یا “سخت” ساخته می‌شوند. در مرحله بعدی، شمع‌های ثانویه ، ساخته شده از بتن مسلح سازه‌ای، بین شمع‌های اصلی نصب می‌شوند. این نوع دیوارها برای استحکام بخشیدن ممکن است به دیوار آستر بتن آرمه احتیاج داشته باشند.

شمع ثابت سخت

این روش شمع گذاری بسیار شبیه به روش فوق است، اما شمع با مقاومت بالاتر ساخته می‌شود. در این نوع، به دلیل بتن سختی که مورد استفاده قرار می‌گیرد ، اغلب تهیه دیواره پوشش لازم نیست.

مزایای دیوارهای شمع

  1. با انواع مختلف چیدمان دیوار سازگار است.
  2. می‌تواند برای طیف وسیعی از ضخامت دیواره‌های مختلف استفاده شود.
  3. نصب آسان در فضای محدود
  4. قابل نصب در شرایط زمینی سخت
  5. نیاز به حداقل حفاری

دیوارهای شمع معایب کمی دارد، به عنوان مثال در این روش، ضد آب شدن کامل فضای بین اتصالات دشوار است و در مقایسه با سایر روش‌ها مانند شمع بندی ورق ، گران ترند.

برای اطلاعات بیشتر درباره‌ی اسکلت بتنی کلیک کنید!

  • مهاربندی توسط دیوار دیافراگمی

دیوار دیافراگمی یک دیوار بتونی است که از آن برای حفاری‌های عمیق استفاده می‌شود.

دیوارها عموماً از ۵۰۰ تا ۱۵۰۰ میلی متر ضخامت دارند و می‌توانند تا عمق بیش از ۵۰ متر حفاری شوند. حفاری معمولاً با استفاده از دستگاه‌های مکانیکی یا هیدرولیکی معلق با طناب انجام می‌شود. در شرایط خاص زمین یا عمق بیشتر ممکن است نیاز به استفاده از هیدرومیل‌ها و یا دیگر دستگاه‌ها داشته باشد. هیدرومیل‌ها می‌توانند تا عمق ۸۰ متری را حفاری کنند.

ثبات حفاری در این روش با استفاده ازمایع دوغاب، حفظ می‌شود.

دیوارهای دیافراگم بتونی پیش ساخته اگرچه مزایای بسیاری داشته، اما از نظر طراحی انعطاف پذیری کمتری دارند.

از دیواره‌های دیافراگمی می‌توان برای برای حفاری‌های عمیق، پارکینگ‌های زیرزمینی ایستگاه‌های راه آهن، تونل، زیرگذر و غیره استفاده کرد.

مزایای استفاده از دیواره‌های دیافراگمی

  1. می تواند به عنوان دیوار سازه دائمی استفاده شود.
  2. می‌تواند از نفوذ آب جلوگیری نماید.
  3. می‌تواند در اعماق به عنصر تحمل کننده بار نصب گردد.
  4. ارتعاش و نویز حاصل از نصب دیواره دیافراگم نسبت به سایر روش‌ها کمتر است.
  • پایدارسازی با روش انکراژ

در این روش چاه‌هایی در جداره زمین حفر می‌شود. عمق چاه به اندازه عمق گودی و اندازه شمع‌هایی است که باید داخل آن قرار بگیرد. در آخر پس از کارگذاشتن شمع‌ها باید بتن ریزی نیز انجام شود.

  • روش میکروپایل

از روش میکروپایل به منظور تحکیم بستر استفاده می‌شود. محاسبات فنی آن نیز شبیه به محاسبات روش شمع‌ها است. در این روش هم امکان انتقال و پخش بار به لایه‌های زیرین وجود دارد و هم به دلیل استفاده از دوغاب و بتن چسبندگی بهبود می‌یابد.

برای اجرای این روش ابتدا باید حفاری انجام شود. پس از حفاری، لوله کوبی انجام خواهد گرفت. در لوله کوبی ابتدا لوله اول قرار داده شده و سپس به ترتیب لوله‌های بعدی گذاشته خواهد شد. پس از لوله کوبی، تزریق دوغاب سیمان انجام می‌گیرد. گام نهایی هم مربوط به نصب آمارماتور تسلیح در داخل لوله می‌شود.

  • مهاربندی توسط خرپا

خرپا یکی از متداول‌ترین روش‌ها برای پایدار سازی گود، در مناطق شهری است. برای شروع ابتدا چاه‌هایی در مجاورت دیواره گود حفر می‌شود. سپس درون شمع آرماتور بندی شده و عضو قائم در مجاورت آن قرار می‌گیرد. پس از این مرحله نوبت به بتن ریزی می‌رسد. پس از سخت شدن بتن، انتهای تحتانی عضو قائم به صورت گیردار در داخل شمع قرار می‌گیرد. در نهایت خاک محصور شده بین اعضای قائم و افقی خرپاها برداشته شده و اعضای افقی و قطری خرپا را نصب می‌کنیم.

نوشتن را شروع کنید و اینتر را بزنید